Η «άστεγη κανονικότητα» με τον φακό του flash.gr: Εικόνες τόσο συχνές μα και τόσο πικρές...
Άνθρωποι χωμένοι σε βρώμικους υπνόσακους να κοιμούνται όπου μπορούν και δίπλα περαστικοί να τους κοιτούν χωρίς να «βλέπουν».
Πριν μερικές δεκαετίες στην οικονομία της «δραχμής» η Ελλάδα ήταν μια άλλη χώρα. Η αγορά ενός αυτοκινήτου, μιας τηλεόρασης, μία ηλεκτρικής συσκευής ήταν ακριβή υπόθεση. Ό,τι έπρεπε να εισαχθεί από άλλες χώρες το πληρώναμε ακριβά. Αλλά η πληρωμή ενοικίου για το σπίτι, η πληρωμή λογαριασμών, το καθημερινό φαγητό πάνω στο τραπέζι, ήταν κάτι που μπορούσε να τα έχει ο καθένας σε αυτή τη χώρα. Ακόμα και η αγορά σπιτιού ήταν ένα ρεαλιστικό όνειρο για τους περισσότερους.
Εικόνες σαν αυτή, με άστεγους να κοιμούνται σε στάσεις λεωφορείων, σε παγκάκια, σε εισόδους κλειστών εμπορικών καταστημάτων και πεζοδρόμια, ήταν κάτι που τα βλέπαμε σε τηλεοπτικές σειρές και ταινίες προερχόμενες από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού.
Όλα αυτά όμως άλλαξαν όσο πλησιάζαμε στα χρόνια της κρίσης και γιγαντώθηκαν όταν μπήκαμε βαθιά μέσα σε αυτήν.
Η οικονομική κρίση και η ανεργία , οι αυξήσεις στα ενοίκια , οι χαμηλοί μισθοί, ο πληθωρισμός , χτύπησε βάναυσα μερίδα των συμπολιτών μας, που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, έμειναν χωρίς δουλειά, χωρίς εισόδημα, χωρίς σπίτι.
Για τον κόσμο που σήμερα βρίσκεται πνιγμένος στα δάνεια και στα χρέη, μία ανεργία που μπορεί να κρατήσει μήνες είναι το μόνο που τους χωρίζει ανάμεσα στο να μένουν σε σπίτι ή να καταλήξουν σε χαρτόκουτα στην άκρη ενός δρόμου. Και αυτή η κατάσταση, ανθρώπων άστεγων, σκεπασμένων με χαρτόκουτα ή χωμένων μέσα σε βρώμικους υπνόσακους έχει γίνει η νέα κανονικότητα για την κοινωνία μας.
Και αυτό δεν χρειάζεται να το πει κάποια μελέτη, να το πιστοποιήσουν ειδικοί. Το λέει η εικόνα των περαστικών που χωρίς να εκπλήσσονται, χωρίς να γυρίζουν το βλέμμα τους, χωρίς να δείχνουν ότι τους αντιλαμβάνονται πλέον, προσπερνούν την εικόνα ενός άστεγου ή στέκονται δίπλα του αγνοώντας την ύπαρξη του.
Όχι γιατί αδιαφορούν. Αλλά γιατί πλέον είναι μια εικόνα τόσο δραματικά οικεία που το μυαλό έχει μάθει να τη θεωρεί κομμάτι της καθημερινότητας, της νέας πραγματικότητας της ζωής μας σε αυτή τη χώρα.
Μια πραγματικότητα πικρή που δύσκολα θα ξεφύγουμε από αυτήν.
