ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας
Ερώτημα πρώτο. Υπάρχει δυσαρέσκεια για το κυβερνόν κόμμα; Υπάρχει. "Πρώτα ίχνη φθοράς" όπως την βαφτίζει τις τελευταίες μέρες ακόμα και ο συμπλιτευόμενος Τύπος. Θα ήταν περίεργο εξάλλου να μη συμβαίνει αυτό μετά από 20 μήνες της Νέας Δημοκρατίας στην κυβέρνηση εν μέσω πανδημικής και οικονομικής κρίσης, αναταράξεων στα ελληνοτουρκικά, σκλήρης εφαρμογής του ιδεολογικού της προγράμματος και λαθών, αλεπάλληλων στην καθημερινότητα.
Ερώτημα δεύτερο. Υπάρχει ρεύμα προς την αντιπολίτευση από την φθορά της κυβέρνησης; Δεν υπάρχει. Όλους αυτούς τους μήνες εκτιμώ ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει χάσει ούτε έναν ψηφοφόρο από το 31,53% που τον ψήφισαν το 2019 αλλά δεν προκύπτουν "μετανοημένοι" ή "κοψοχέρηδες" που ως απογοητευμένοι θα επέστρεφαν στον ΣΥΡΙΖΑ. Αντίθετα, μέσα στην αριστερή αντιπολιτευτική του ορμή ξέχνα ότι ένα ποσοστό που τον στήριξε το καλοκαίρι του 2019 το έκανε με μία ανοχή και μία προσδοκία ότι ψηφίζει ένα κόμμα που μπορεί να εκφράσει το ιστορικό κοινωνικό ρεύμα του κέντρου και δεν θέλει να "ψηφίσει Δεξιά".
Και μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να επιδιώκει εκ νέου έναν συνασπισμό κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων από τον πολιτισμό μέχρι την εστίαση και από τα συνδικάτα μέχρι τον επιστημονικό κόσμο αλλά αυτή η συμμαχία δεν "προσωποποιείται" μέχρι τώρα. Και θα δώσω ένα απλό παράδειγμα. Με τις εξαίρεσεις της κ. Αθηνάς Λινού που προτάθηκε για Υπουργός Υγείας από τον Αλέξη Τσίπρα και μίας δύο (δύσκολα) ακόμη περιπτώσεων στον χώρο της τέχνης και του Τύπου ουδείς, ουδεμία που να έχει επιρροή και να σηματοδοτεί κάτι στον χώρο που κινείται "αγκαλιάστηκε" δημόσια από την Κουμουνδούρου ή την αγκάλιασε.
- Τη δυσανεξία του προυπάρχοντος βαθέως κόμματος σε κάθε τι μαζικό ή πλειοψηφικό.
- Στην πικρή πείρα του αντιμνημονιακού άκριτου εισοδισμού της περιόδου προ του 2015.
- Και εσχάτως στην αυτοεκπληρούμενη προφητεία όσων είναι ήδη σε θέσεις και τομείς ευθύνης μέσα στα κόμμα που θεωρούν ότι "ώς έχουν" αρκεί για να ξαναέρθουν στις εξουσία διευρύνοντας απλώς αριθμητικά την κομματική βάση.